279 bajaji’s verder

#12 Mini 279 bajaji’s, ontelbare flessen water en 6 paar slippers verderAlweer 5 maanden in Afrika, de tijd vliegt. We beseffen dat alles wat we doen, wel eens voor het laatst zou kunnen zijn. We genieten nog eens extra van de ritjes met de Bajaji, van het strand, het mooie weer, we gaan naar de locatie waar de nieuwe Childrens Home gebouwd gaat worden, gaan met de kinderen van de Childrens Home naar de kerk, bezoeken een markt waar we nog nooit geweest waren en gaan naar onze favoriete restaurantjes (waar we overal wel gratis shotjes of korting krijgen!). Ook maken we veel muziek op het balkon van ons hostel met de andere vrijwilligers die er nu zijn, waaronder een muziekleraar. Daarnaast genieten we extra van het lesgeven en onze tutormomenten. Op onze laatste dag dragen we onze tutorkinderen over aan een andere vrijwilliger. Het is heel dubbel, we hebben soms best wel zin om naar huis te gaan, maar het is moeilijk om van de lieve mensen die we hier ontmoet hebben, de kinderen en de omgeving waar we van zijn gaan houden weg te gaan. Eén ding weten we zeker; afscheid nemen bestaat niet, wij gaan wel weg, maar we verlaten ze niet. 

In de een na laatste schoolweek werden we door leerkracht Msangi, de leerkracht van de kleuters, uitgenodigd om bij haar thuis thee te drinken. Zij woont in Kunduchi, een dorp verderop en moet elke dag met de bajaji en de daladala naar huis. Samen met enkele andere kinderen die ook in Kunduchi wonen gingen wij met haar mee. We hadden veel bekijks. Een Tanzaniaanse vrouw, twee blanken en vier Tanzaniaanse kinderen, waar gaan die naar toe? Eénmaal in Kunduchi aangekomen stapten we de bus uit en liepen we door het dorp. We waren heel nieuwsgierig hoe zij hier woont, is het armoedig, of juist niet? Heeft ze een wc in huis of misschien buiten een latrine? Heeft ze een huis van steen of van golfplaten? Is de thee überhaupt wel veilig om te drinken of hebben we morgen darmklachten? Na ongeveer tien minuten door het dorpje gelopen te hebben, kwamen we bij haar huis aan. Op het eerste gezicht zag het er mooi uit. Als je het huis vergelijkt met vele andere huizen uit het dorp, dan heeft ze het goed. We werden gastvrij ontvangen en kregen een rondleiding door het huis. In de woonkamer, die voornamelijk bestaat uit banken, stond ook een televisie en een oude computer, het huis had 3 slaapkamers, een keuken, een douche (alleen koud water) en wc. Ze was er erg blij mee en vertelde honderduit over hoe trots ze op haar man was dat hij dit huis jaren geleden voor hen samen heeft gebouwd. Toch als je beter keek, dan merkte je op dat er overal gaten en scheuren zijn in de muren, er lekkage is, er geen ramen in het huis zitten en dat het er oud en versleten uit zag. Maar wie zijn wij om daar over te oordelen? Het besef dat wij het in Nederland goed hebben, kwam weer eens duidelijk naar voren. We kregen (gelukkig?) geen thee, maar een glas fanta en chocoladekoekjes. De vier kinderen van school die vandaag mee mochten met de juf, straalden. Koekjes? Die krijgen ze haast nooit! Fanta, dat is ook iets bijzonders! Toen we onze camera tevoorschijn haalden, werd het helemaal feest! Allemaal wilden ze foto’s maken en poseren voor de camera. Het was een gezellige middag.

De laatste week stond het woord ‘farewell’ centraal. Frank, de oprichter van organisatie was er de afgelopen anderhalve maand en vertrok weer naar Zwitserland. Thommo, de marketing manager ging na een jaar hier te hebben gewerkt weer naar huis en ook voor ons braken de laatste dagen aan. We besloten met de NGO-staff en vrijwilligers uiteten te gaan. Een gezellige avond, het was voor ons ook fijn om zo met elkaar te praten en afscheid te kunnen nemen. Daarna volgde nog een afscheidslunch want we vonden het veel te gezellig! In de Childrens Home hadden ze voor Frank een afscheidsavond georganiseerd. De Afrikaanse muziek werd hard gedraaid, er werd gedanst en er was ijs! Ook hadden een aantal kinderen een liedje ingestudeerd en begeleidden de vrijwilligers de kinderen met muziekinstrumenten. Een gezellig avond!

En zo brak onze één na laatste dag aan. Met onze tutorkinderen besloten we iets anders te doen. Niet leren lezen of sommetjes maken, maar spelletjes! Normaal gaven we altijd één op één tutoring, maar we besloten in groepjes spelletjes te doen. Wat hebben we gelachen en wat hadden we een plezier! We gaan ze stuk voor stuk missen.. Dayana, het zonnetje van de school, altijd vrolijk met een prachtige lach. Kreeg al een jaar tutoring en kon toen wij begonnen nog maar 7 letters, had geen idee hoe ze moest lezen en heeft dit nu geleerd! We zijn zo trots op haar! Rose, een rustig meisje, leergierig, maar heeft nog veel moeite met het leren lezen. Letters onthouden blijft lastig voor haar. Bijzonder hoe zo’n meisje dan toch al in Standard 3 zit, terwijl ze al in nursery had moeten leren lezen. Salma, ondeugend en vrolijk, begreep de techniek van lezen wel maar las heel langzaam. Haar tempo is goed omhoog gegaan en kan nu zelfs al moeilijkere woorden lezen! Peter, een serieuze jongen. We hebben hem helaas amper zien lachen. Hij was de laatste twee weken niet op school dus hebben geen afscheid van hem kunnen nemen. Peter is een jongen die je niet snel vergeet, een zorgeloze jeugd is hem helaas niet gegund. Godfrey, de grappenmaker van het stel, van hem werd je altijd vrolijk! Hoe moeilijk het leren lezen ook was, Godfrey fleurde ons en zichzelf altijd op! Andrew, wat kon hij trots zijn op zichzelf als hij iets nieuws geleerd had! Rekenen en lezen is moeilijk voor hem, en zijn zwakke concentratie zit hem ook in de weg, maar oh wat genoten we van zijn vriendelijke lach en zijn beleefdheid! Zijn vrolijke ‘bye teacher’ en het zwaaien na de tutorlessen vergezeld met een grote glimlach zullen we niet vergeten. Agatha, een bijzonder meisje. 14 jaar en analfabeet ondanks al die jaren op school. Wat zou er van haar terecht gekomen zijn als zij in Nederland was opgegroeid? Teddy, de jongere zus van Agatha, heeft inmiddels leren lezen en krijgt er steeds meer plezier in! We hopen dat er een toekomst is voor deze kinderen, een toekomst vol liefde en geluk!

En dan hadden we nog al die andere kinderen die we soms maar 2 of 3 keer hebben geholpen wanneer zij een bepaalde rekenopdracht niet begrepen en we het één op één nog eens herhaalden zoals Kristiano, Margret, Mwamini, de twee kleuters om te leren tellen, Brian en Nuru, en dan al die andere kinderen die altijd in onze hart blijven, zoals Franki, Joseph, Mudhi, Halima, Hamida, Emmanuel, Anna, Salome, Rahimu…

Voor Bajeviro waren wij al een tijd bezig met het maken van een Engels ABC, gelukkig konden we dit op tijd uitprinten (frustraties, want vind in Dar es Salaam maar eens een kleurprinter mét inkt!) en lamineren. Een mooi afscheidscadeau voor de kleuters en Standard 1. En ook hier hadden ze tot onze verrassing een afscheidsmiddag georganiseerd. Er werd gezongen door alle kinderen uit de bovenbouw (en Marie Anne moest gelijk mee doen op de drum). Er werd een mooie speech gehouden door Martin en Tim en we kregen mooie tekeningen. Aan het eind van de middag kwamen alle kinderen een high-five geven, en zagen we dat onze tutorkinderen meerdere keren achteraan de rij aansloten om nogmaals te high-fiven! Wat een fantastische dag was dit, vol met vrolijkheid!

En toen brak echt onze laatste ochtend aan. Hoe vrolijk de vorige dag was verlopen, hoe treurig het nu was. Het regende toen we aankwamen op school, overal modder op het plein en een groot deel van de kinderen was niet aanwezig. We gingen elke klas nog even langs om gedag te zeggen. In Standard 6 werd Tim nog eens extra bedankt voor alle sportlessen en in Standard 2 werd er een mooi lied gezongen voor Marie Anne. Wat was het toch een mooie tijd en wat hebben we hier veel kunnen betekenen.

“Asante Sana Tanzania – Nakupenda kwa moyo wote”

Reacties

  1. Wat een fantastisch werk hebben jullie daar gedaan! Indrukwekkend om daar over te lezen!
    Juf Msangi heeft trouwens wel een mega schotel op haar huis haha!
    En hoe vaak heb je daar opgetreden MA? Bij elk setje foto’s zit je met een drumstel in je handen hahah.. Helemaal top!

  2. Helemaal leuk! Fantastisch. Mooi verhaal en mooie foto’s. Ook leuk dat je nu weer thuis bent. Goed gedaan zus! En Tim ook!

Plaats een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *