Vrije tijd

#07 Mini Vrije tijdInmiddels wonen we al heel wat weken in Mbezi Beach en elke week ontdekken we weer iets nieuws. Het is een leuk dorp, waar we ons veilig en op ons gemak voelen. Mbezi Beach heeft een supermarkt met verse groenten, een bakkertje en genoeg stalletjes waar we drinkwater, fruit en mandazi’s kunnen kopen. Het dorp ligt ten noorden van Dar es Salaam, waar heel wat rijke Tanzanianen wonen. Het trieste daaraan is dat de allerarmsten hier tussen wonen en niemand zich hier iets van aan trekt. Het is een gek gezicht, een villa vol met camera’s en beveiliging, met daarnaast een vaak houten krot en als je iets meer geluk hebt een bakstenen gebouwtje waar een groot gezin woont. Wij zelf hebben beschikking tot een klein kamertje in de Gecko, het hostel, dat zelf ook zo’n grote villa is met de nodige beveiliging. Onze buren zijn daarentegen minder goed bedeeld en beschikken over een groot stuk land, maar daar is dan ook bijna alles mee gezegd.. Tja, het leven hier kan heel hard zijn, de contrasten zijn groot en dat is maar al te duidelijk te merken.

De kinderen op de Wamato Shule behoren tot de allerarmsten. Zij hebben dankzij de stichting elke dag twee keer te eten en krijgen beter onderwijs dan een gemiddelde goverment school. We zijn heel blij voor deze kinderen, zodat zij (hopelijk!) een betere toekomst tegemoet gaan dan hun ouders, al vragen we ons ook af waar deze kinderen naartoe gaan als zij de basisschool hebben afgerond. Geld voor de middelbare school is er vaak niet, maar gelukkig zijn deze kinderen niet meer analfabeet (een groot percentage is dit nog wel na de goverment school!) en kunnen ze een aardig woordje Engels. Het voelt goed dat we juist deze kinderen helpen, zij hebben het het hardst nodig.

Maar goed, de titel heet vrije tijd, dus laten we daar maar iets over vertellen!

Het weekend, na onze eerste werkweek, hadden we eindelijk tijd en puf (lees: we lagen de eerste week elke avond om 21:00 op bed, we waren uitgeput!) om op stap te gaan, boodschappen doen! We hadden inmiddels het supermarktje in Mbezi Beach wel ontdekt, maar daar kunnen we vooral groenten en chips kopen. Aangezien we ook graag olie, peper, zout, etc wilden inslaan, gingen we naar Shoppers Plaza, 15 minuten verderop met de badjaji. Met verbazing liepen we door de supermarkt, lekker groot en een goed assortiment! Fijn! Het viel al wel gelijk op dat de geïmporteerde producten nogal prijzig zijn, een potje pesto is hier bijvoorbeeld 7 euro, een kleine merci-doos gaat al richting de 20 euro. Ach, gelukkig zijn er ook genoeg andere dingen die wel betaalbaar zijn, al hoopt Tim ooit nog een betaalbare reep pure chocolade tegen te komen ;)  We merkten al snel dat er in onze omgeving (15 tot 30 minuten met het openbaar vervoer) verschillende winkelcentra zijn en elk heeft zo z’n voordeel. Slipway heeft een heerlijk restaurant, the Waterfront, waar we met alle vrijwilligers hebben gegeten voor het afscheid van Shannon, en heeft ook een aantal leuke winkeltjes met daarnaast een souvenirmarkt (de supermarkt zelf valt dan weer tegen). Mlimani City heeft een mega grote winkel, een subway en daarnaast een bioscoop (die moeten we nog uitproberen, het assortiment film is niet zo groot… we wachten geduldig af!). Gisteren zijn we naar Oysterbay Shopping Centre geweest. Eens per maand wordt daar een farmers market gehouden en komen er mensen van buiten de stad hun waren verkopen. We hebben daar heerlijke aardbeitjes gekocht, het is hier tenslotte zomer!! Er zijn nog meer centra (volgende week staat Sea Cliff Village op de planning), dus proberen we elk weekend als we boodschappen doen een nieuwe uit.

Gelukkig doen we niet alleen maar boodschappen, maar doen we ook andere dingen. Op zondag gaan de kinderen van het Childrens Home naar het strand. Wegens veiligheidsoverwegingen gaan er elke week minstens drie vrijwilligers mee. Naast zwemles worden er uiteraard ook zandkastelen gebouwd, gevoetbald en gespeeld in de zee. Leuk! Helaas geen foto’s.. We hebben wel foto’s van het eiland Mbudya dat hier voor de kust ligt. Vanuit White Sands (waar we in het weekend ook graag naar toe gaan!) gaat er een pendelbootje van en naar het eiland. We hebben daar heerlijk op het strand gelegen (in de schaduw, je verbrand hier levend en het is bloedheet!), hebben gezwommen in de zee en schelpen gezocht op het strand.

In Nederland heerst er inmiddels een Sinterklaas-stemming als we alle foto’s mogen geloven op facebook, maar hier in Tanzania komen de eerste kerstliedjes voorbij en hebben we twee weken geleden al de eerste kerstboom gezien. Reden genoeg voor verschillende NGO’s in Tanzania om een Christmas Fair te organiseren. Bij de Wonder Workshop, een werkplaats voor gehandicapten, verzamelden verschillende goede doelen zich om zelfgemaakte spullen te verkopen. En zo kochten wij twee gecko’s (we verblijven tenslotte in de Friendly Gecko en we zien ze hier overal!), een kerstboompje en kerstdecoratie voor de boom. Niet dat we met kerst in Tanzania zijn, dan zijn we in Zambia, maar we wilden graag een aantal verschillende doelen steunen. En ach, onze ouders komen ons in Februari opzoeken, die kunnen al onze spulletjes weer meenemen naar Nederland.

Het meest bijzondere was toch wel afgelopen weekend, de chimpansee-trekking. Vrijdagochtend vroeg vertrokken we met het vliegtuig naar Kigoma, dat precies aan de andere kant van het land ligt. Daar werden we opgehaald en naar een bootje gebracht aan het Tanganyika meer. Dit meer is overigens net zo groot als ¾ van Nederland en de één na oudste van de wereld. In de twee uur durende tocht naar Gombe Stream National Park voeren we langs kleine dorpjes aan het meer, zagen we overal bavianen over de strandjes lopen en dankzij twee rangers die met hun bootje voorbij kwamen, zagen we al onze eerste twee chimpansees in een boom! Aangekomen bij het research centre, stond onze lunch en de ranger al op ons te wachten. Klaar om de jungle in te gaan! Gelukkig pakten we nog even snel onze regenjas, die bleken we later hard nodig te hebben. Het is tenslotte een regenwoud en als je in het regenseizoen komt, dan zul je het merken ook! Maar juist hierdoor is ook de kans het grootst op het zien van de chimpansees. Na ongeveer twee uur lang hiken door de valleien zonder enige notie van de apen, reageerden de chimpansees op het geluid van onze gids. Onze gids maakte om de zoveel tijd een luid “woew” geluid waar eventueel andere rangers in de omgeving op kunnen reageren om informatie te delen over de chimpansees. Maar de chimpansees zijn intussen zo gewend geraakt aan deze roep dat ook zij hier vaak op reageren, zoals nu bij ons ook het geval was. Het tempo ging omhoog en liepen snel op het geluid af! De paadjes waren soms slecht begaanbaar en bovendien glibberig door de regen. Nadat onze gids opnieuw riep bleek het geluid rechts van ons te komen. Nu moesten we dus echt de jungle in, tussen de lianen, onder takken door, langs gevaarlijke spinnen en waarschijnlijk heel wat giftige slangen. Na ongeveer 20 minuten lopen hoorden we plots een enorm gegil schuin boven ons en daar zagen we ze dan eindelijk! De gids vertelde dat de chimpansees naar elkaar roepen omdat ze een boom met rijp fruit hebben gevonden en de andere chimpansees uit hun groep roepen om te komen eten. Wij klommen iets omhoog uit de vallei zodat we op dezelfde hoogte slechts op 10m afstand van de chimpansees konden gaan zitten. We hadden alle tijd om de chimpansees goed te bekijken terwijl zij genoten van heerlijke stukjes fruit. Chimpansees lijken genetisch meer dan 98% op de mens, we zagen dan ook veel menselijk gedrag terug. Het delen van het fruit met elkaar, moeders die roepen dat er eten is, een zorgzame kant. Marie Anne was daarnaast gefascineerd door de handen en het gezicht van de dieren die zo ontzettend veel lijken op mensen en de manier waarop ze voor elkaar zorgen, terwijl Tim de communicatie heel bijzonder vond. WOW.. wat een bijzondere dieren!

De volgende ochtend vroeg gingen we weer op pad om de chimpansees te zoeken. Het was een zware hike en alles was nog glibberiger dan gisteren, wat het er niet gemakkelijker op maakte. Maar toen we na anderhalf uur een grote groep chimpansees enorm luid hoorde gillen, probeerden we het tempo toch weer wat te verhogen. Aan het geluid te horen waren ze namelijk dit keer niet zo vredig, maar leek het er meer op alsof er een oorlog was uitgebroken. Dit bleek ook het geval. De chimpansees waren aan het jagen en hadden net een red-tail monkey gedood. Moeder monkey had haar baby uit haar handen laten vallen en dat lieten de chimpansees zich geen tweede keer zeggen, toen moeder red tail monkey haar jong probeerde te redden, werden ze beiden lunch voor de chimpansees (ja het verhaal is te zielig eigenlijk, al dachten de chimpansees hier anders over). Voor de chimpansees is het eten van vlees niet vanzelfsprekend en dus een feestmaal. Elke chimpansee wilde mee eten, maar hier waren de het alfa mannetje en zijn broer het niet mee eens. Om toch een beetje vlees voor de lunch te hebben probeerden een aantal chimpansees stiekem stukjes af te pakken, wat het tweetal niet zonder slag of stoot toe liet. Een vluchtende chimpansee met een gekaapt stukje vlees kwam recht op ons afgerend, niet dat hij ons zag staan, hij wilde voornamelijk ontkomen van de 2 bruten achter hem, dus moesten wij snel uitwijken om hier niet in betrokken te raken. Moeder en kind aap leek ons meer dan genoeg voor lunch. Nadat de twee mannetjes chimpansees de buit hadden verdeeld (lees de apen grof in tweeën gedeeld), liep een ieder naar een eigen boom, waar hun deel op het gemak werd opgepeuzeld. De rest van de groep ging vervolgens bij de twee mannetjes bedelen voor een stukje vlees. Het bedelen lijkt haast op een kind dat om een snoepje vraagt bij de kassa van de supermarkt.. Eén researcher die hier ook aanwezig was vertelde ons dat het bedelen een vorm van sociaal gedrag was. Als een mannetje een zwak heeft voor een vrouwtje krijgt zij bijvoorbeeld een lekker stukje, die het dan vervolgens weer deelt met haar jong. Na de maaltijd waren ze allemaal loom en deden ze een dutje. Voor ons tijd om weer terug te hiken naar het research centre. Wat een bijzondere ontmoeting was dit! De chimpansee trekking was een ervaring om nooit te vergeten!
Eind van de middag vertrokken we weer met de boot terug naar Kigoma en gingen we langs het Livingstone Memorial en naar het dorp waar vroeger de slavernij van de Afrikanen door de Arabieren is begonnen.

Last but not least; we besteden natuurlijk ook veel tijd in de Gecko met de andere vrijwilligers. Elke dag eten we met elkaar, we spelen regelmatig spelletjes en we hebben twee weken geleden met elkaar gebarbecued op een primitieve BBQ in de tuin. En dan moet er ook nog wekelijks de was worden gedaan..

En hoe gaat het in Nederland? We zagen op facebook al dat sommigen al weer de ruiten moesten krabben van de auto, en dat de Sint stemming er al aardig in zit?! Vertel!

Groetjes en een plakkerige knuffel uit het Dar es Salaam

Tim & Marie Anne

Reacties

  1. Zo dat was weer leuk om te jullie hebben weer genoeg beleeft maar binne kort kunnen we het zelf zien hoe het daar is groetjes van ons en veel plezier op jullie trip zie wel waneer we weer kunnen Skype.

  2. Ooohhh wat een heerlijke vrije tijd momenten hebben jullie! Prachtige foto’s en een heerlijk verslag! Wat wil je nog meer? ;) Ik ben jaloers!! Hier is het inmiddels 0 graden en grijs!
    Geniet er van! Tim, wie weet weet Sinterklaas je schoen nog wel te vinden voor een pure chocolade letter ;)
    Liefs!

  3. Gaaf verhaal met die chimpansees!! :)

    Als Interstellar daar trouwens in de bios draait, moet je daar zeker heen! Topfilm!

    Ik heb nog geen ruit gekrabt trouwens, maar het is nu wel echt koud.. rond het vriespunt :( Misschien moet ik toch ook een tripje Tanzania boeken haha :)

  4. Tim en Marie Anne,

    Heerlijk om te lezen dat jullie naast hard werken ook nog veel leuke dingen meemaken. Jullie verhalen zijn super leuk mooi. Nog veel werk en genieten plezier. Lieve groetjes Marga

Plaats een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *